9. nóvember 2004

Kæru vinir mínir

Ég hef ekki skrifað inn á heimasíðuna síðan um miðjan ágúst 2003.

Þá höfðu heimsótt síðu mína 3700 manns frá upphafi.

Núna í nóvember eru komnir 8500 og hefur það verið alveg frábært að starfa með þessu fólki. Ég hef fengið stórkostleg þakkarbréf og hvatningarbréf, þau hafa skipt mig öllu máli.

En á síðasta ári talaði ég mest um hvað Guð var að undirbúa mig undir að minni jarðvist væri senn lokið. 9 janúar 2004 var ég greind með 4 sentimetra krabbamein í vélinda og tvo bletti á lifur og einn í nýrum. Mér var ekki gefin nein von. Svo ákváðu þér að kíkja inn og komust að því að blettur í lifur og nýra væri hugsanlega ekki krabbamein svo þeir ákváðu að skera og fjarlægja krabbameinið úr vélindanu.

Án undirbúnings Drottins hefði ég sjálfsagt ekki komist heil út úr þessu því ég fékk það besta sem nokkur manneskja getur upplifað. Þvílikan stuðning frá Guði  sem ég upplifði er ekki hægt að lýsa með venjulegum lýsingarorðum. Ég fann aldrei eina mínútu fyrir ótta, óöryggi eða vanlíðan. Ég hef aldrei verið eins þakklát fyrir að hafa þessi forrréttindi sem Guð hefur gefið mér. Þangað til í dag hef ég spurt mig mörgum mörgum sinnum: “Hvers vegna gaf hann mér annað tækifæri?” Ég fékk annað tækifæri.

Nú eru tvær vikur síðan hann vitjaði mín aftur. Hann vildi að ég færi til Íslands.

Í fyrstu hélt ég til heilsubótar. En svo kom það á daginn að hann vildi að ég færi til að kveðja og gera upp mín mál sem hafa hvílt á mér í 7 ár.

Ég hef aldrei getað fyrirgefið.

En nú hef ég beðið Guð um að fyrirgefa þessu fólki og Guð vill að ég komi þessu máli frá mér inn á mína heimasíðu svo ég geti öðlast minn innri frið. Hann hefur lofað mér að heimasíða mín verði eilíf, verði heilög hver sem mín framtíð verður.

Eins og þið vitið þá er ég búsett í Danmörku, hef búið þar í sjö ár. Ástæðan fyrir því er að ég var hrakin úr mínu föðurlandi. Tvisvar.

Ég fór tvær ferðir fram og til baka árið 1998  vegna svikinna loforða Aðalbjargar Traustadóttur yfirmanni í félagsmálastofnun. Árið 1999 fer ég svo heim. Þá var mér hótað að börnin yrðu tekin af mér. Þá stal ég börnunum og sendi á undan mér og flýði svo sjálf aftur til Danmerkur. Þessi kona vogaði sér svo að biðja yfirvöld í Danmörku að framselja börnin. Yfirvöld í Danmörku neituðu því.

Veturinn 1996-97 voru tveir synir mínir í Melaskóla. Annar í 3 bekk og hinn í 5 bekk. Sá yngri hafði verið tvo vetur hjá mjög góðum kennara og gengið mjög vel. Þar til í 3 bekk þegar hann fær annan kennara sem heitir Drífa Gunnarsdottir og lagði hann í einelti og hafði komið bróður hans úr sínum bekk yfir í sérdeild af því hún taldi hann ekki passa inn í bekkinn. Var hann færður til þar sem hann var lagður mikið í einelti sem varð til þess að hann lokaðist algerlega. Átti sér ekki viðreisnar von.

Í dag get ég sagt: “Þetta er hæfileikaríkur tónlistarmaður og málari og á mjög bjarta framtíð fyrir sér.” Það get ég allt þakkað Danmerkurdvölinni. Þeir hafa stutt þá báða í gegn um súrt og sætt vegna þess að þeir vissu hvernig farið hafði verið með þá hér á Íslandi og vegna reynslu kennara og skóla í málefnum barna í Danmörku.

Hjá þeim eru þeir fullkomnir. Allt er gert fyrir þá sem þeir þurfa. Þeir eru þess virði, þeir eru stórkostlegir drengir og ekkert er of gott fyrir þá er sjónarmið danskra skólayfirvalda.

Yngsti sonur minn H var lagður í einelti í Melaskóla í 3 bekk af börnum, kennara, yfirkennara, skólastjóra og skólasálfræðingi.

Drífa Gunnarsdóttir, kennari hans stundaði hótanir upp á hvern dag með sendingu til skólastjóra ef hann ekki hlýddi. Ég varð vitni að þessu í skólanum. Við þessu brást sonur minn á sama hátt og ég, ef ég er beitt órétti er fjandinn laus.

Hann var þess vegna mjög erfiður og þrjóskur. Átta ára gamall gat hann ekki ráðið við það vegna einelti kennarans. Ég reyndi að berjast í þessu, fá þau til að skilja en það gekk ekki. Þar til að ráðinn er skólasálfræðingur, Gabriela ráðherradóttir sem stundaði að hringja í H og njósna um hann, pumpa hann. Það gekk ekki þar til að skólinn gat ekki lengur staðið undir þessu og varpaði ábyrgðinni yfir á mig. Það var gert með þeim hætti að ásaka mig fyrir ofbeldi og neyslu.

Þá tók ég minn dreng úr skóla og ætlaði að flytja hann í annan skóla, kemst þá að því að stimpillinn er svo slæmur á honum að hann fær hvergi skólavist.

Þá fékk ég inni í Suðurhlíðaskóla í stuttan tíma vegna þess að ég þekkti þá og þeir mig.

Þegar ekkert gekk og ég sá fram á að framtíð sonar míns í höndum félagsmálayfirvalda var í stór hættu þá flúði ég.

Hefði ég verið kyrr hefðu félagsmálayfirvöld tekið son minn og vistað hann eins og þeirra máti er og hugsanlega hefði hans framtíð verið eyðilögð.

Þeir fara svo í skóla í Danmörku og gengur vel. Við erum þar í 2 og hálft ár og einu vandamálin sem upp komu voru um mig.

Á þessum tíma missti ég endanlega starfsþrekið, þurfti að sjá fyrir öllum endum og hnútum í rekstri fjölskyldunnar, mér sjálfrar og 5 barna á örorkubótum. Ég át því upp allt sem hafði tekið mig 15 ár með blóði svita og tárum að nurla saman. Það for allt.

Dönsk yfirvöld vildu að ég færi heim. Ég væri betur komin þar heldur en að lifa eins og ég gerði.

Höfðu þeir því samband við Aðalbjörgu Traustadóttur. Hún lofaði öllu, íbúð og allri aðstoð.

Ég kem heim, ekkert stóðst.

Fékk íbúð í  einn mánuð sem ég tók ekki við vegna skorts á þreki. Ég stóð á götunni með gáminn og seldi eignir okkar.

H sonur minn vildi aftur í Melaskóla, talaði hann við Ragnheiði skólastjóra og bað hana um að leyfa sér að koma aftur í skólann því hann væri góður drengur, hún sagði nei, sagðist ekki trúa því að hann hefði breyst neitt.

Við flýjum aftur ut. Ekki um neitt annað að ræða enda við á götunni.

Við komum út, ég orðin allslaus, þrauka í 2 mánuði í viðbót úti þar til lokað var fyrir hita og rafmagn. Kommúnan mín talar við yfirmann félagsmálayfirvalda á Íslandi og ég fékk íbúð. Ég fer heim, börnin byrja í skóla nema sá eldri, G fær algjört sjokk.

Hann verður fársjúkur andlega og félagsmálabatteríið kemst í málið vegna fjarveru hans frá skóla.

Þau taka ákvörðun um að taka aftur af mér börnin. Ég ræni mínum eigin börnum, sendi þá beint til Danmerkur til sonar míns þar til ég gæti farið sjálf út. Íslensk yfirvöld voguðu sér að fara fram á að börnin mín yrðu framseld til Íslands en Haderslev Kommune þekkti börnin mín,þeir höfðu verið í skóla þar í tvö ár og engin vandamál verið. Svo þeim datt ekki í hug að senda þá til baka. Ég flutti út og síðan hef ég búið í Danmörku.

Kæru vinir mínir. Ég hef beðið Guð um að fyrirgefa þessu fólki og ég hef beðið Guð um stuðning. Því undanfarin ár hefur mér liðið þannig að ég hef haft skömm á því að vera íslendingur og ég hef ekki getað hugsað mér að verða jarðsett á Íslandi. Mér hefur fundist ég hafi verið slitin upp með rótum og hvergi átt heima í þessari veröld, hvorki íslendingur né dani.

En mér hefur liðið mjög vel í Danmörku, fólk hefur verið gott við mig, fólk er einlægt og gott í Danmörku, og ég er mjög þakklát fyrir það. Ég mun halda áfram mínu starfi eins og ég hef alltaf gert, hvað sem á dynur.

Ég bið bara að heilsa ykkur að þessu sinni og Guð blessi ykkur.

Kveðja, Guðrún